ودر مواردی نیز که فعالیتی صورت می گیرد غالبا"بدلیل عدم کارشناسی مناسب و عدم آگاهی دست اندرکاران برنامه ها نتیجه مطلوبی حاصل نمی شود.

 بی تردید در این بعد از آموزش  چنانچه توجه لازم صورت گرفته و به شکل اصولی به آن پرداخته شود، نسلهای آینده از اعتقادات محکم و صحیحی برخوردار خواهند بود که علاوه بر رشد و کمال فردی خود، در سازندگی جامعه نیز مؤثر  خواهند بود .

آنچه که متولیان امر آموزش مبانی دینی (اعم از خانواده و یا مبلغان ومسئولان محیطهای آموزشی ) بایستی به آن توجه کامل داشته باشند "عدم دلزدگی " کودکان است، در واقع آموزش ها در دوران کودکی باید به شکلی طراحی و اجرا شوند که هیچگونه دلزدگی و خستگی را در کودکان ایجاد نکنند .

چراکه آموزش در سنین کودکی از تأثیر و ماندگاری مناسبی برخوردار است و به همین جهت نیز باید در این دوران، با در نظر گرفتن ظرافتها و حساسیتهای لازم , برنامه ریزیهای دقیق صورت گیرد.

اگر چه در دوران نوجوانی و جوانی ، آموزش گیرندگان از استدلال قوی و نگاه دقیق تری به مسائل برخوردار هستند، اما ماندگاری آموزشها در این دوره نسبت به دوران کودکی کوتاه و گذرا بوده ، کمتر در عمق و جان افراد نفوذ می کند .

برای فعالیت مؤثر و مناسب در راستای ارائه و تبیین مباحث دینی می بایست به دو مقوله مهم و اساسی توجه شود اول اینکه متولیان از صلاحیت کامل برخوردار باشند و دیگر اینکه علم و آگاهی لازم برای این کار وجود داشته باشد.

پرهیز از کارها و روشهای خشن و سخت و همچنین  اعمال سخت گیری بی مورد از دیگر ضرورتهای آموزش مبانی دینی برای کودکان است، سخت گیریها در این سن ، جز دلزدگی و گریز از مبانی دینی در کودکان، نتیجه دیگری در پی نخواهد داشت .

اگر به دستاوردها و نتایج بسیار مثبت و ارزنده ارائه آموزش های دینی از سنین کودکی  توجه کافی می شد ، خانواده ها در منزل و مسئولان آموزشی در محیطهای آموزشی  نیز از همان سالهای آغاز تعلیم و تربیت، بیشترین وقت خود را به این مهم اختصاص میدادند.

حضرت علی (ع) فرموده اند : "به درستی که قلب نوجوان مانند زمین حاصلخیزی است که هر چه در آن قرار گیرد مورد پذیرش واقع شده و دارای نتیجه است"، این گفته به خوبی نقش آموزش و تعلیم و تربیت در سنین کودکی و نوجوانی را برای ما بازگو می نماید .

همانگونه که والدین تلاش بسیاری برای بهداشت و سلامت جسم فرزندان خود دارند، می بایست نسبت به دیگر مسائل نیز حساس بوده و در راستای تربیت بعد روحی نیز که بدون رشد صحیح آن لذت , زیبائی و ارزش زندگی ازبین می رود را با حساسیت و توجه ویژه برخورد کنند .

هر دو بعد وجودی انسان نیاز به پرورش ، تربیت و تأمین نیازمندی های خاص دارند ، این اهمیت به قدری است که خداوند متعال انبیاء و اولیاء را برای تربیت انسان مبعوث کرده است .

فطرت انسانها پاک است، همچنان که آب از سرچشمه پاک و زلال است و در مسیری که طی می کند  امکان آلودگی آن وجود دارد، فطرت انسان نیز در بدو تولد پاک است و در طول زندگی، امکان آلودگی آن وجود دارد که باید با توجه ویژه و تربیت قوی، از این آلودگیها جلوگیری کرد .

دانشمندان تعلیم و تربیت نیز اعتقاد دارند، کودکان از بدو تولد شروع به یادگیری می کنند و آنچه که کودکان در 5 سال اول می آموزند، مبنای یادگیری آینده آنها خواهد بودپس اهمیت یادگیری در سنین کودکی بسیار بالا است و این والدین هستند که تصمیم میگیرند فرزندان عزیز خود را در چه مسیر تربیتی قرار دهند . بسیار مشاهده شده است که والدین از کودکان خردسالی که همچون انسانهای بالغ امور دینی خود را انجام میدهند با شور و هیجان خاصی تعریف و تمجید می نمایند بطور مثال وقتی کودکی خردسال پرورش یافته در مراکز قرانی به تلاوت آیات آسمانی می پردازد و یا برمنبر می رود ونکات اخلاقی را گوش زد می نماید لبخند شادمانی بر لبان همه والدین می نشیند ولیکن خود برای فرزندانشان گامی را برنمی دارند .

با توجه به اهمیت و حساسیت موضوع، بسیار ضروری است مسئولین با برنامه ریزی های دقیق و کارشناسی شده در راستای تربیت در سنین کودکی اقدامات لازم را اجرایی کنند تا نسل خوبی برای خدمت رسانی به جامعه تربیت شود .

آموزش در سنین کودکی همواره در یاد فرد خواهد بود و از آنجا که با پوست و گوشت و استخوان  وی عجین شده است ، آثار و مظاهر آن را در اعمال و رفتار فرد نیز به خوبی می بینیم .

امید واریم با ارائه آموزشهای صحیح دینی جامعه ای متشکل از افراد دین دار و سرشار از ارزشهای اخلاقی و معنوی داشته باشیم.